Over de Kunstenaar Kasey Smith

English version 🇬🇧

🇳🇱 Hoe en waarom herinneren we ons sommige dingen wel en andere niet? Ik ben een hedendaagse multidisciplinaire kunstenaar die vergankelijkheid en duplicatie/reproductie gebruikt om kunst te maken over de mechanismen van herinnering. Opgevoed door geschiedenisliefhebbers die later zelf aan geheugenstoornissen leden, al van jongs af aan worstel ik met de spanning tussen wat we ons willen herinneren en wat we ons niet kunnen herinneren. Mijn werk is een reactie op die daaruit voortvloeiende angst. Door middel van de memorisatiestrategieën van recreatie en herinterpretatie creëer ik “memento memorare.” Deze helpen ons eraan te herinneren dat we moeten onthouden. Dit neemt de vorm aan van kleine gedenktekens voor banale momenten; “memory palaces” voor kunstenaars, de tijd bijna vergeten; en kaarten die de geschiedenis van specifieke niches visualiseren en over het heden heen leggen. Maar ik ben niet naïef. Het is onmogelijk om de golf van vergetelheid tegen te houden, en dat is waar mijn omarming van vergankelijkheid een rol speelt in mijn werk. Dit neemt de vorm aan van kunst die vernietigd wordt; kunst die verloren gaat; en kunst die te fragiel en organisch is.

Bijna twintig jaar lang, na mijn afstuderen aan UCSC, werkte ik in de San Francisco Bay Area aan kunst over vergeten lokale geschiedenissen en ecosystemen. Dit omvatte onder meer een sociaal geëngageerd project over oude handgeschilderde reclameborden; guerrilla-kunsttentoonstellingen over de geschiedenis van Fabergé-eieren, Tiffany-glas-in-loodramen en parallellen met onze lokale ecologie; en een reeks interactieve doe-het-zelf-kunstevenementen in verhuiswagens.

In 2022 verhuisde ik van Californië naar een klein dorpje in Noord-Holland, genaamd Uitgeest. Geïnspireerd door mijn immigratiereis in Nederland, onderzoekt mijn recente werk – getiteld The Guild Of Saint Luke – het snijvlak van collectief geheugen en verbondenheid. Deze meerdelige serie gebruikt de Nederlandse kunstgeschiedenis en het schildersgilde als allegorie voor culturele integratie. Het omvat mijn recente werken over de eenzame vrouwelijke figuren van Johannes Vermeer en de gestolen schilderijen van Rembrandt.

Mijn periodes in Californië en Noord-Holland worden overbrugd door twee doorlopende series met zaadbommen – de ene over herinnering en Alzheimer, de andere over het stadsbeeld en het terugbrengen van de natuur naar de stedelijke ruimte. Beide series omvatten minutieus beschilderde afbeeldingen van verpakkingen die bedoeld zijn om te worden weggegooid en vernietigd als onderdeel van het kunstwerk.

ARTIST CV